Andie Macdowell

Kiedy miała 6 lat jej rodzice rozwiedli się i Andie wraz z trzema starszymi siostrami zamieszkała z matką. W wieku 20 lat, bez ukończonej szkoły średniej, jedynie z doświadczeniem pracy w Pizza Hut, postanowiła zmienić swoje życie i spróbować sił jako modelka. Wyjechała do Nowego Jorku i wkrótce jej twarz zaczęła zdobić okładki najpopularniejszych pism poświęconych modzie, m.in. "Elle" i "Vougue'a". Półtora roku spędziła w Paryżu. Pojawiała się także na pokazach mody w Rzymie i Mediolanie.
Po powrocie do Stanów otrzymała propozycję zagrania w filmie Hugh Hudsona "Greystoke: legenda Tarzana, władcy małp" (1984), którą ochoczo przyjęła. Jednak rola ukochanej Greystoke'a (Christopher Lambert) okazała się porażką. Reżyser uznał, iż Andie posiada zbyt wyraźny akcent południowy i postanowił, aby zdubbingowała ją Glenn Close. Krytyka oceniła debiutantkę jako "głupią ślicznotkę" bez talentu. Niepowodzeniem okazała się także rola lekarki w filmie Joela Schumachera, "Ognie św. Elma" (1985). MacDowell na blisko cztery lata powróciła do kariery modelki. Podpisała kontrakt z firmą kosmetyczną L'Oréal oraz Calvinem Kleinem.

Jednak z aktorstwa nie zrezygnowała. Po kolejnym mało udanym występie w telewizyjnym serialu "Tajemnice Sahary" zagrała w filmie debiutanta Stevena Soderbergha "Seks, kłamstwa i kasety video" (1989). Rola Anne, stłamszonej przez nieudane małżeństwo kobiety, okazała się przełomem w karierze MacDowell. Aktorka otrzymała znakomite recenzje i szereg nagród, w tym Independent Spirit Award oraz nagrodę Stowarzyszenia Krytyków Los Angeles. Kolejnym sukcesem okazał się występ u boku Gérarda Depardieu w komedii Petera Weira "Zielona karta" (1990) o fikcyjnym małżeństwie Francuza i Amerykanki. Andie wreszcie uznano za dobrą aktorkę. Ukształtował się także jej wizerunek ekranowy - współczesnej kobiety wyzwolonej: roztropnej, sympatycznej i inteligentnej, nie wolnej jednak od trosk. Takie też kreacje aktorka stworzyła w swoich kolejnych filmach: "The Object of Beauty" (1991) Michaela Lindsaya-Hogga, "Dniu świstaka" (1993), komedii Harolda Ramisa, w której partnerowała Billy Murray'owi" (1993), "Na skróty" (1993) Roberta Altmana oraz jednej z najlepszych produkcji brytyjskich lat 90. - "Czterech weselach i pogrzebie" (1994) Mike'a Newella, gdzie wystąpiła w duecie z Hugh Grantem.

W swojej karierze nie uniknęła kilku błędów. Odrzuciła role w "Uwierz w ducha", "Niemoralnej propozycji" i "Milczeniu owiec", a zdecydowała się zagrać u boku Bruce'a Willisa w "Hudsonie Hawku" (1991) Michaela Lehmanna, słabej komedii o złodzieju okradającym skarbiec watykański oraz w równie nieudanym kobiecym westernie - "Wystrzałowe dziewczyny" (1994) Jonathana Kaplana. Pomyłek było jednak mniej niż sukcesów. Udane okazały się komedie "Mężowie i żona" (1996) Harolda Ramisa, w której partnerowała Michaelowi Keatonowi oraz "Michael" (1996) Nory Ephron, gdzie towarzyszyła Johnie Travolcie i Williamowi Hurtowi. Andie miała też okazję grać u Wima Wendersa w filmie "Koniec przemocy" (1997) o niebezpieczeństwach nowoczesnych technologii. Jej największym marzeniem było zagranie u Krzysztofa Kieślowskiego. "Krotki film o miłości" oraz trylogia "Trzech kolorów" są jej ukochanymi dziełami.

W 1997 r. MacDowell została wyróżniona honorowym Cezarem. Jest także laureatką trzech nominacji do Złotego Globu. Dwukrotnie (1991, 2000) magazyn "People" umieścił ją wśród 50 najpiękniejszych ludzi świata.

W 1986 r. wyszła za mąż za Paula Qualleya, z którym ma 3 dzieci. Od 1999 r. para jest w separacji.

(oprac. Dagmara Romanowska)
źródło:http://film.onet.pl/597,1,osoba.html

powrót do strony głownej ...